وبلاگ شخصی حامد توفیق

پاسخ به یادداشت سایت گل در مورد تراکتور و پوپولیسم

2012-02-08T04:15:00.000+03:30

لینک مقاله سایت گل:

پدیده تراکتورسازی درتسخیرپوپولیسم

به پیشنهاد یکی از عزیزترین دوستان مقاله سایتورزشی گل با عنوان "پدیده تراکتورسازی در تسخیر پوپولیسم " را به دقتمطالعه کردم و از آنجایی که نویسنده این سایت ورزشی معتبر بدون داشتن شناخت کافیاز اتقاقاتی که در چند سال اخیر درباره این تیم و هوادارانش رخ داده اقدام به مطرحکردن برخی مسائل نموده بود لازم دانستم تا جوابی هر چند ناقص را در برابر آن مقالهبنویسم.

در مورد بخش اول این مقاله در مورد دورانمربیگری واسیلی گوجا و دلایل سقوط تراکتور به دسته پایینتر چیزی برای گفتن ندارم،چون نه در آن دوره هواردار تراکتور بودم و نه تراکتور آن قدر مسئله مهمی بود کهدرباره دلایل سقوطش دنبال دلیل و منطق باشم. اما آنچه از آن دوران به یاد می آورمبازی های تراکتور در استادیوم پیر تبریز باغشمال است که مقابل استقلال و پرسپولیسانجام می داد و تا جایی که به خاطر دارم از بیست یا سی هزار جمعیتی که به استادیوممی آمدند بیش از نیمی از آنها به تشویق تیم های پایتخت نشین می پرداختند دقیقاًمشابه تصویری که هم اکنون می توان در استادیوم های بسیاری از شهرستانهای ایراندید. آری تراکتورسازی در لیگ سال هشتاد سقوط کرد دقیقاً همانگونه که یکی دو سال گذشتهبرق شیراز و فجر سپاسی و ابومسلم به لیگ پایینتر سقوط کردند و اتفاق خاصی رخ نداد.

در بخش دوم مقاله نویسنده صرفاً به ذکر نام چندمربی سابق تراکتورسازی و استفاده از بازیکنان از کارافتاده اشاره کرده است. اینجاهمان جایی است که دید اشتباه در مورد تراکتور شکل می گیرد. بسیاری از مرکزنشینانکه از اوضاع هواداران تراکتور در زمان حضور در دسته پایینتر بی خبر بودند وقتی کهتراکتور را در اولین حضور در لیگ برتر با انبوه هوادارانش دیدند عنوان پدیده رابرای این تیم به کار بردند در حالی که آگاه نیستند که پدیده تراکتور و هوادارانشچندین سال پیش و در لیگ یک شکل گرفته است.

از سال هشتادوسه به بعد به طور مرتب در بسیاریاز بازیهای تراکتورسازی در تبریز و بعضاً خارج تبریز حضور داشته ام و نزدیکاتفاقات آن را رصد کردم. سال 83 بدلیل علاقه شدید به فوتبال پیگیر بازی هایتراکتور شدم در آن سال ارنست میدن دروپ مربی برجسته آلمانی سرمربی تراکتورسازیبود. مربی که سابقه نسبتاً خوبی در بوندسلیگا کسب کرده بود و از جمله مربیان بادانش ژرمن ها بود. در آن سالها بین پنج تا پانزده هزار نفر در استادیوم باغشمال بهتشویق تراکتور می پرداختند. به یاد دارم بسیاری از آنها علاوه بر علاقه ای که بهنماینده تبریز داشتند طرفدار یکی از سرخابی های پایتخت نیز بودند. از همان سالهای83 و 84 به تدریج یک جریان هویت طلبانه در بین هوادارن تراکتور در حال نفوذ بود.درصد حضور افراد تحصیلکرده و دانشجو در بین هوادان در آن سالها کم کم رو به افزایشبود. تأثیر این جریان بر تماشاگران باعث شده بود که کم کم هواداران بر این اعتقادباشند که تبریز باید یک نماینده در لیگ برتر ایران داشته باشند و این اعتقاد فشاریرا بر مدیران تیم تحمیل می کرد که آنها را مجبور می کرد برای کسب نتیجه از بازیکنانو مربیان باسابقه علاوه بر بازیکنان بومی استفاده نمایند. در حقیقت از همان سالهای83 و 84 یک اراده جمعی قوی در بین هواداران و مدیران تراکتور برای صعود به لیگبرتر به وجود آمده بود.

اما نکته عطفی که شرایط هواداران تراکتور راکاملاً تغییر داد وقایع بهار سال 85 آذربایجان بود. روز 22 اردیبهشت آن سالروزنامه ایران مطلب توهین آمیز خود را منتشر کرد. روز دوم خرداد نیز قرار بود دوتیم تراکتورسازی و همای تهران تک بازی پلی آف را برای صعود به مرحله انتخابی لیگبرتر را در شهر زنجان برگزار کنند. اما روز اول خرداد اعتراضات عمومی گسترده درتبریز در اعتراض به روزنامه دولتی ایران به وقوع پیوست و بلافاصله دامنه ایناعتراضات به زنجان و دیگر شهرهای آذربایجان رسید. فدراسیون فوتبال مجبور شد کهزمان و مکان بازی را تغییر دهد و بر اساس برنامه جدید، بازی پلی آف با یک هفتهتأخیر به استادیوم آزادی انتقال می یابد. مردم شهرهای مختلف آذربایجان که به شدتسرکوب شده اند و در شرایط حکومت نظامی به سر می برند طهران را با توجه به جمعیتزیاد ترک زبان آن محل مناسبی برای ادامه اعتراضات خود می دانند و بر این اساس زمانبازی هما و تراکتور را انتخاب می کنند. مقامات امنیتی طهران تصمیم به لغو مسابقه وانتقال آن به استادیوم انقلاب کرج می گیرند اما با در گیری هایی که در اطرافاستادیوم کرج رخ می دهد در نهایت تصمیم به انجام مسابقه در شهر اصفهان را میگیرند. در نهایت بازی در اصفهان برگزار می شود و تراکتور در ضربات پنالتی بازی راواگذار می کند.

وقتی که فصل بعدی لیگ دسته اول شروع می شودهمچنان تبریز در فضای امنیتی است و بسیاری از فعالان شهر در زندان به سر می برند.تبریزی ها نیز دوباره استادیوم را برای سر دادن شعارهای اعتراضی انتخاب می کنند.در این فصل تعداد هواردان به شدت افزایش می یابد و مسئولان امنیتی مجبور به انتقالبازی ها به ورزشگاه های دور از شهر می شوند...

هدفم از ذکر سرگذشت بالا روشن شدن دلایل افزایشهواداران تراختور در لیگ یک برای کسانی است که در تبریز نبوده اند و بایکوت اخبارلیگ یک و تراکتور باعث بی خبر ماندن آنها شده است. همچنین گوشزد کردن این نکته بهنوسنده مقاله سایت گل که وقایع فوق را با واژه تحقیرآمیز پوپولیسم خلاصه کرده است.

در واقع اعتراضات آذربایجانی ها در برابر توهینهایی که نسبت به آنها انجام می شود در قالب هواداری از تراکتور خود را نشان داد.دلیل این امر فضای پادگانی و سرکوب شدید تظاهرات مدنی در شهرها بود. به اعتقاد مناین مسئله با پوپولیسم هیچ سنخیتی ندارد و به کار بردن این واژه برای این وقایعنشان از ضعف دانش سیاسی گوینده دارد.

سال هشتاد و هشت و مصادف با روزهای تبلیغاتانتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری اتفاق جدیدی رخ می دهد و تراکتورسازی به لیگبرتر فوتبال ایران صعود می کند. در آن روزها به خاطر دارم که در چند بازی آخر کهاحتمال صعود تراکتور بسیار بالا بود و هواداران با امید زیاد به استادیوم اختصاصیمی رفتند، ستادهای کاندیداهای مختلف اقدام به تبلیغات گسترده کاندیدای مورد علاقهخود در بین تماشاگران می کردند. تبلیغات ستادهای موسوی بسیار مشهودتر و بیشتر بود.به اعتقاد من پوپولیسم را باید اینجا به کار برد وقتی که یک ستاد می خواهد از بینهواداران فوتبال برای خود رای جمع کند و پلاکاردهایی در حمایت از تراکتور منتشر میکند و یا بعد از صعود تراکتور اقدام به برگزاری جشن سیاسی در خیابان می کند.

حضور در لیگ برتر واقعیت های جدیدی را برایهواداران تراکتور هویدا می کند که باعث می شود با انگیزه بسیار بیشتری در استادیومحضور پیدا کنند. حضور طرفداران تراکتور در شهرهای تهران، قم، و انزلی باعث می شودآذربایجانی ها شعارهای هم میهنان خود را از نزدیک بشوند. صحنه هایی که خود ازنزدیک بارها مشاهده کرده ام، انبوه هواداران پرسپولیس و استقلال با واژه خر و شعارصدای اَر اَر نمیاد از تراکتوری ها استقبال می کنند. تراکتوری ها این صحنه ها رامی بینند اما هیچ واکنشی را از سوی فدراسیون و کمیته انضباطی نمی بینند. دامنه اینشعارها علیه تراکتوری ها هر روز افزایش می یابد و به شهرهای دیگر سرایت می کند. درنهایت کسی که محکوم می شود هوادران تراکتور است و آنها چندین جلسه محرومیت راتجربه می کنند و این دقیقاً همان موقعی است اول بار تراکتوریها احساس می کنند"حق شان خورده شده است".

شعارهای نژادپرستانه در فصلهای بعدی نیز دنبالمی شود و رفتار دوگانه کمیته های انضباطی ادامه می یابد. حتی مجروح شدن بیش ازپنجاه هوادار تراکتور در بازی فصل جاری با استقلال در طهران نیز مسئولان را مجاببه جریمه پایتخت نشین ها نمی کند. و این احساس که خون پایتخت نشینها از تبریزی هارنگین تر است کاملا شکل می گیرد.

در حقیقت آشوبهای اخیر در بازی تراختور واستقلال را می توان نتیجه تبعیضات و رفتارهای گذشته دانست که اشتباهات فاحش داورموجب شعله ور شدن احساس ناعادلانه بودن سیستم فوتبال در هواداران تراکتور شده است. متأسفانه تا کنون هیچ سایت معتبری اقدام به انعکاس رفتارهای نژادپرستانه هوادارانتیم های دیگر نسبت به تراکتوری ها را نکرده است. رفتاری که نتیجه باورهای غلطاجتماعی آنهاست و این باور غلط را در این گونه تحلیل ها به وضوح مشاهده می کنیم.

هنوز هم فراگیرترین فولکولور مردم مرکز نشین جکهایی است که در تحقیر دیگر قومیت ها بالاخص آذربایجانی ها ساخته می شود. البته ازمردمی که این چنین فولکولوری دارند قطعاً انتظار شعارهای نژادپرستانه در استادیوممی رود. هنوز بسیاری از آنها به گویش دیگر مردمان ایران به دیده تحقیر می نگرند.غالب هوادران استقلال و پرسپولیس برخاسته از چنین فرهنگی هستند و در واقع دلیلاصلی شدت حضور تراکتوری ها در استادیوم ها عکس العمل به این فرهنگ نژادپرستانهاست.

بایکوت تراکتور از سوی رسانه ها نیز دلیل دیگریاست که باعث شده حس "حقمان را خورده اند" در بین هواداران مضاعف شود.زمستان هشتادو هشت برنامه نود اقدام به برگزاری یک نظرسنجی در مورد تعداد هوادارانمی کند و همان ساعت کل سیستم های اس ام اس منطقه آذربایجان قطع می شود و تراکتوریها حدود صدهزار رای کسب می کنند. در بازی بعد تراکتور در برابر فجر سپاسی بیش از120 هزار هوادرار در اعتراض به این امر در استادیوم حضور پیدا می کنند که باشگاهخبرنگاران جوان با تهیه یک گزارش و پخش گسترده آن به تحقیر لهجه و گویش تراکتوریها می پردازد و این گونه حضور تماشاگران را به سخره می گیرد.

نتیجه گیری من از این بحث این است که وجود حس"حقمان را خورده اند" ریشه در بسیاری از واقعیت ها از جمله رفتارهایهواداران دیگر تیم ها و تصمیات مسئولان و جهت گیری رسانه ها دارد که الیتهرفتارهای هواداران دیگر تیم ها بسیار پررنگ تر است.

در مورد اینکه تراکتور بحث بازیکن سازی ندارد ونویسنده با جملات کنایه آمیز و تحقیر کننده همجون "حاضری خور" تراکتوررا محکوم می کند و جلالی و ویسی و ملوان را الگو معرفی می کند باید این سوال را ازنویسنده بپرسم که آیا تا کنون این لفاظی را برای استقلال و پرسپولیس نیز به کاربرده است؟ آیا عبدا.. ویسی را به عنوان الگو برای کادر فنی استقلال و پرسپولیس نیزمعرفی کرده است؟

نویسنده و سایر اهالی فوتبال به خوبی می دانندکه بومی گرایی برای تیم هایی که مدیریت و کادر فنی آنها تحت فشار هواداران استامریست نا ممکن. البته این مسئله نباید نافی ضرورت پرورش استعدادها در باشگاه هاشود که با توجه به ساختار معیوب فوتبال کشور در بسیاری از تیم ها مورد توجه قرارنگرفته است. البته این قسمت از مقاله پرده دیگری از بینش اشتباه نویسنده بر میدارد که نویسنده به باشگاه های شهرستانی به عنوان تیم هایی می نگرد که وظیفه اصلیآنها تربیت بازیکن برای مصرف استقلال و پرسپولیس است. اشاره جسته گریخته به دراختیار داشتن سهام باشگاه توسط سپاه نیز مشخص می کند که نویسنده به هیچ وجه قصدندارد چشم خود را به مزایای بی حد و حصر پرسپولیس و استقلال باز کند و این مختصرمزیت تراکتور را به رخ کشیده است. البته نباید فراموش کرد که حکومت برای حفظ قدرتخود مجبور مانده مدیریت تیم های پرطرفدار را به نظامیان واگذار کند که موجبتأثیرات منفی در ورزش می شود. آنچه واضح است مدیریت امنیتی نیز تاکنون قادر نبودهتا شعارهای اعتراضی تراکتوری ها در استادیوم تبریز را خاموش کند.

زرشک (2)

2011-12-16T01:59:00.002+03:30

بسیاری از رفتارهایی را که از بسیجی ها سر میزند می توان به عنوان یک ناهنجاری تلقی کرد. چرا که غالباً این رفتارها در مغایرتبا عقاید و پذیرش های عمومی جامعه پیرامون آنها صورت می گیرد و البته نمی توان یکمنطق و عقلانیت را پشت سر این رفتارها قرار داد. در نظر بگیرید در جامعه ای که درخیابا نهای آن به هیچ وجه به قوانین راهنمایی و رانندگی احترام گذاشته نمی شود،فردی خود را به رعایت این قوانین بسیار ملزم بداند. در این حالت اگرچه رفتار او درمغایرت با عرف جامعه است اما با منطق و عقلانیت مطابقت بسیار دارد در حالی که درمورد کنش های بسیجی وار این قضیه صادق نیست.

به یاد دارم که در دورانی که در تبریز بودمرفتارهای بسیجی های ناهنجار آن دیار با دیگر بسیجیان ناهنجار کشور متفاوت بود. اگردر تهران تجمع بسیجی ها مقابل سفارت بریتانیا متداول باشد در تبریز تجمع این گروهمقابل قنسولخانه آذربایجان کاری مرسوم است. اگر ارگان مطبوعاتی طیف بسیجی هایناهنجار در تهران یالثارات بود در تبریز این گروه بیشتر به هفته نامه میثاق نزدیکتربود. اگر تخصص بسیجی های تهران در سرکوب تظاهرات و جنبش های اصلاح طلبانه و ضدولایی بود دوستان تبریزی آنها در خاموش کردن حرکت های هویت طلبانه تجربه داشتند.

شاید اگر کسی بدون نگاه کردن به عنوان نشریه میثاقمطالبش را می خواند گمان می کرد که مشغول خواندن یکی از نشریه های داخلی حزب پانایرانیست است. و یا اگر کسی تجمع بسیجی ها مقابل قنسولخانه آذربایجان در تبریز رامی دید و شعارعای آنها را می شنید ممکن بود آنها را به احزاب ملی و پان ایرانیستنسبت دهد که اندکی در اصلاح محاسن خود قصور کرده اند. رفتار پان ایرانیستی درتبریز به یقین یک عمل ناهنجار محسوب می شود که بسیجیان بخش عمده ای از این نوعرفتار را بر عهده داشتند.

مطمئناً برخوردهای آشکاری که توسط این گروه بامعترضین سال هشتاد و هشت تهران صورت گرفت و یا همین قضیه اشغال سفارت انگلیس نیزاز نظر هر منطق عقلانی به عنوان یک رفتار ناهنجار تحلیل می شود.

اما این رفتار ناهنجار از سوی چه کسانی است؟ بخشعمده این افراد همانند بسیاری از مردم جامعه در یک خانواده معمولی به دنیا آمده ورشد کرده اند و در همان محیطی قرار داشته اند که بسیاری از مردم در همان محیطزندگی کرده اند. پس چرا این رفتار ناهنجار از آنها بروز کرده است؟ نمی دانم چراناخواسته وقتی که می خواهم به این سوالی که در ذهنم شکل گرفته پاسخ دهم به یاد سرگذشتجنبش پیراهن مشکی ها در ابتدای قرن گذشته میلادی در ایتالیا می افتم. جنبشی که درنهایت منجر به قدرت رسیدن موسیلینی شد. در حقیقت می توان جنبش پیراهن مشکی و رویکار آمدن موسیلینی در ایتالیا را حاصل معضلات اجتماعی و اختلافات گسترده طبقاتی هماز نظر اقتصادی و هم از نظر فرهنگی دانست. به نظرم در ایران نیز همین مشکلاتاجتماعی و اقتصادی گسترده موجب به وجود آمدن این طیف ناهنجار شده است. در حقیقتوقتی فرد در زندگی خود با این اختلافات و تناقضات اجتماعی مواجه می شود در تدوینهویت و جایگاه اجتماعی خود دچار نوعی بحران هویت می گردد که این بحران هویت فرد رابه سمت رفتارهای ناهنجار سوق می دهد. نقطه ای که باید به آن توجه بیشتری داشت حضورمذهب به عنوان یک واقعیت انکارناپذیر در جامعه ایرانی است. فی الواقع مذهب موجبعمیق تر شدن بحران اجتماعی و هویتی و ایجاد یک نوع فاصله طبقاتی دیگر می گردد. بهاین دلیل که فرد از طرفی با جریان گسترده آموزه های مذهبی مواجه است و از طرف دیگربا بخش مذهب گریز و ضد دین جامعه مواجه است که نتیجه ای جز بزرگتر شدن بحران هویتینخواهد داشت. در این میان اگر تشکیلاتی با تکیه بر اصول مذهبی و ایدولوژیکی تشکیلشوند می توانند با تکیه بر همین بحران هویتی به جزب نیروهایی اقدام کنند که درآینده از انجام هر عملی به نفع آن سازمان فروگذار نخواهند بود. البته بررسی دقیقلایه های اجتماعی این طیف کاری بسیار پیچیده است.

زمانی که در خدمت سربازی و در پلیس راه بودم یکبار با یک راننده خودرو پژو پرشیا برخورد نمودم که می شد به راحتی با نگاه کردن بهنحوه اصلاح محاسن و بستن دکمه یقه پیراهنش، تفکرات و عقایدش را شناسایی کرد. اینراننده نوزده ساله فاقد گواهینامه بود. لذا پس از مباحثه فراوان با راننده خودرووی را توقیف کردم. دو روز بعد که برای تحویل خودرو مراجعه کرد دیالوگ جالبی اتفاقافتاد. راننده 19 ساله گفت که ما بسیجی ها نیاز به گواهینامه نداریم چون ما قادریمهر اراده ای را که داریم انجام دهیم و اگر اراده رانندگی کنیم بدون اینکه آموزشببنیم و گواهینامه بگیریم می توانیم پشت فرمان بنشینیم. از او پرسیدم چه کارهای محیرالعقولدیگری را اراده کرده و انجام داده اید؟ بسیجی نوزده ساله گفت دوستان ما ارادهکردند و رفتند روی ناو هواپیمابر امریکایی نوشتند الله اکبر و سالم برگشتند.

افسربا سابقه کادری که این گفتگوی ما را می شنید به جوان بسیجی گفت: این حرف های شمامرا یاد دوران جبهه انداخت. جوان بسیجی پرسید: چطور؟ افسر کادری با لبخند جوابداد: بار اول که من جبهه رفتم داوطلبانه رفتم و چون خیلی کم سن و سال بودم و کاریاز دستم بر نمی آمد شغل شریف زرشک پاک کردن را بر عهده من گذاشتند. بسیجی نوزدهساله پرسید: خب این چه ربطی به اراده بسیجی ها دارد؟ افسر جواب داد: هیچ فقط آنموقع در منطقه عملیاتی مرز ایران و عراق برای بالا بردن روحیه برادران بسیجی تابلوزده بودند کربلا 5 کیلومتر که برخی از برادرها که در اصطلاح نخاله نامیده می شدندزیر این تابلوها می نوشتند زرشک که مسئولیت پاک کردن این زرشک ها با من بود!

زرشک (1)

2011-12-02T01:06:00.001+03:30

صبح سه شنبه هشتم آذر عازم شیراز بودم قرار بودکه ساعت یازده پرواز انجام شود که با تأخیر حدود سه ساعته ای که ایران ایر داشت وبسیار هم عادی می نمود ساعت دو بعد از ظهر به سمت شیراز پرواز کردیم. بعد از ظهرکه به شیراز رسیدم باران نسبتاً شدیدی در حال باریدن بود. چند ساعت طول کشید تابرخی از وسایل را تهیه کنم و در محل جدید اقامتم مستقر شوم. اواخر شب بود کهتوانستم اتصال اینترنت را به کمک تلفن همراه برقرار کنم و شروع به گشت گذار درصفحات وب بپردازم. گویا در این چند ساعتی که درگیر مسافرت و تهیه وسایل اقامتیبودم و از دنیا بی خبر مانده بودم کلی اتفاقات غیر عادی افتاده بود که در اغلبصفحات اینترنتی صحبت از آنها بود. عده ای که خود را دانشجوی بسیجی می نامیدند بهسفارت انگلستان در ایران یورش برده و اقدام به تخریب اموال و آتش زدن اماکن آننموده بودند.

اولین واقعیتی که از این تصاویر فهمیدم هماهنگیکاملی بود که بین مأمورین انتظامی محافظ سفارت و حمله کنندگان بود. در حقیقت ایننیروها در بازی کردن نقش دکوراسیون بسیار موفق عمل کرده بودند. همچنین این تصاویربه شدت دانشجو بودن این افراد را زیر سوال برده بود. اما آنچه که بیشتر برای منجذابیت داشت انگیزه این افراد از انجام این عمل بود. وقتی که این حمله بسیجی ها بهسفارت انگلیس را در کنار رفتارهای غیر طبیعی گذشته آنها از قبیل سرکوب مردم معترض،راهپیمایی های گاه و بیگاه، تجمعات مذهبی و سیاسی و خیلی کارهای دیگر قرار می دهم اینسوال دوباره در ذهنم شکل می گیرد که چگونه یک شخص مرتکب چنین رفتارهایی می شود کهاز نظر من کوچکترین سازگاری با عقل و منطق را ندارد؟ گاهی این اعمال بسیجی هاآنقدر زیاد و مداوم می شود که باعث می شود دوباره عقلانی و منطقی بودن افکارم رابسنجم. در هر صورت این بسیجی ها بخشی از واقعیت جامعه امروز ایران هستند و بایددلیل وجود آنها را موشکافانه بررسی کرد. واقعیتی که اگرچه از حمایت و تجهیزنامحدود حکومتی برخوردار است اما توانسته بخشی هرچند نه چندان بزرگ از توده ها راجذب کند.

چندی پیش قانونی برای اختصاص درصدی از درآمدهاینفتی به بسیج به وجود آمد. در سیستم بانکی ایران بیشترین سود بانکی متعلق بهافرادی است که در عضویت سازمان بسیج هستند. مزایای تحصیلی و استخدامی زیادی برایبسیجیان وجود دارد. و بسیاری موارد دیگرشاید باعث شود این نتیجه گیری را داشته باشیم که جذب برخی از اقشار به این سازمانبه دلیل این مزایا و حمایت های حکومتی است. اما واقعیت این است که شاید منافع فوقسبب افزایش اعضای رسمی این سازمان شود اما نمی تواند فرد را نسبت به انجام اعمالغیر طبیعی نظیر حمله به سفارت یا سرکوب همشهریانش مجاب نماید. (ادامه دارد)

شاید طوفان نوح مشکل گشا باشد

2011-10-09T00:23:00.002+03:30

روزگارينه چندان دور، تقريباً پانزده سال پيش، هر وقت كه در جاده مراغه – تبريز تردد ميكرديم پس از عبور از شهر بناب مي توانستيم ساحل درياچه اروميه را در دويست متريجاده ببينيم.

چندينكيلومتر از مسير قطار تبريز به طهران در محدوده آذرشهر از وسط اين درياچه عبور ميكرد. يادم مي آيد خيلي از مسافراني كه براي بار اول با قطار مسافرت مي كردند وقتيكه به يك باره از پنجره هاي هر دو طرف واگن منظره درياچه را مشاهده مي نمودندبسيار شگفت زده مي شدند. بعضي از آن ها مي گفتند كه اين درياچه و قطار در حال عبور از آن يكي ازبهترين مناظري است كه تا به حال مشاهده كرده اند، تركيبي از هنر طبيعت و هنرانسان.

جادهمنتهي به جزيره شاهي يا همان اسلامي هم چنين توصيفي داشت. پس از عبور از خاصبان آبهر دو سمت جاده را احاطه كرده و منظره چشم نوازي را ايجاد نموده بود.

شناكردن و آب تني هم در اين درياچه لذت منحصر به فرد خودش را داشت. اين لذت براي منكه فن شنا بلد نبودم وقتي مي توانستم بدون هيچ حركتي در روي آب شناور بمانم دوچندان مي شد.

ساحلرحمانلو در عجبشير كه بعدها امكانات گردشگري بسيار خوبي نيز در آن ايجاد شد،روزهاي آخر هفته پذيراي انبوه گردشگران بود. اسكله چوبي آن و قايق هاي كوچكي كه بهآن بسته شده بود به ويژه هنگام غروب خورشيد چشم انداز زيبايي را ايجاد كرده بود.لجن طبي نيز كه در برخي قسمت هاي ساحل رحمانلو يافت مي شد طرفداران خاص خودش راداشت.

درياچهاي كه زماني سه درصد خاك ايران را اشغال كرده بود، در دوراني كه حمل و نقل باخودرو هنوز در كشور رايج نشده بود، نقش مهمي در اتصال اروميه به تبريز و طهران راايفا مي كرد. سرلشكر درخشاني زماني كه در اوايل دهه بيست شمسي به سمت فرمانده لشكرآذربايجان در اروميه منصوب مي شود تا به اوضاع بي سر و سامان منطقه كه دراثر شورش كردها به وجود آمده بود نظم ببخشد، آن گونه كه در خاطراتش مي آورد براياينكه به سريعترين نحو به اروميه برسد پس از ورود به تبريز از طريق راه آهن خود رابه بندر شرفخانه مي رساند و از آنجا با كشتي به بندر گلمانخانه در نزديكي اروميهمي رود. تا همين اواخر هم كه پل ميانگذر درياچه افتتاح نشده بود وقتي كه با خودروسواري بين اروميه و تبريز تردد مي كرديم سوار بر قايق هاي خودرو بر مي شديم و برايچند دقيقه هم كه شده بود از لذت يك مسافرت دريايي بهره مند مي شديم.

شايدآن موقع وقتي اين مناظر را مي ديديم و صداي گوشنواز امواج را در سواحل درياچه ميشنيديم، هيچ گاه به ذهنمان هم خطور نمي كرد كه بزودي روزي برسد كه نظاره گر مرگاين زيبايي باشيم بدون اينكه كاري از دستمان برآيد. سواحلي كه در چند قدمي بود هرروز دور تر مي روند در آرزوي شنيدن صداي امواج بوديم كه در حسرت ديدارشان مانديم.هر بار كه به سمت درياچه نگاه مي كنم گويي به يك پيكر در حال احتضار مي نگرم و حسدلتنگي شديدي را در وجود خود حس مي كنم. مكاني كه قبلا ساحل نام داشت وً بودن درآن جا منظره دريا و صداي امواج و شور و شوق را برايم فراهم مي كرد اينك ارمغاتي جزحسرت برايم ندارد.

اوايلارديبهشت ماه سال 90، فرصتي پيش مي آيد تا پس از چند سال دوباره به جايي بروم كهقبلاً ساحل رحمانلو ناميده مي شد. باران بسيار شديدي در حال بارش بود. آب گل آلودسيل از مسيل ها جاري شده بود. يكي از ريش سفيدهاي روستا مي گفت كه چنين باراني راكمتر در طول عمر دراز خود مشاهده كرده است و پس از بيست سال است كه باعث شده آبسيل پس از مدت ها در اين مسيل ها به جريان بيافتد. آب همه آنها به درياچه ختم ميگردد. وقتي كه منظره جريان اين همه آب را مي بينيم براي بازگشت دوباره درياچه بهزندگي اندكي اميدوار مي شوم.

اماهنوز اثري از درياچه در روستا قابل مشاهده نيست. آب باران قسمتهاي گودي قابل توجهيرا پر كرده اما در مقايسه با وسعت خشك شده درياچه بسيار ناچيز است. قايق هاي بستهشده به اسكله چوبي كه در ميان رسوبات نمك به دام افتاده اند باز هم در حسرت شناورشدن بر روي آب هستند.

ناصرپورپيرار در فيلم مستندي كه در باره تمدن عثماني ساخته بود مدعي شده بود كه درياچهاروميه يكي از حوزه هاي آبي است كه از طوفان نوح كه در منطقه آناتولي اتفاقافتاده، بهره مند گرديده است. وقتي كه در كنار ساحل خشكيده درياچه و در زير بارششديد باران اين گفته پورپيرار را به خاطر مي آورم آرزو مي كنم كه اين باران همانطوفان نوح باشد كه شايد مشكل گشا شود. طوفاني كه شايد به مرگ بشر بيانجامد اما بهدرياچه حيات خواهد بخشيد.

بدوناينكه خودمان بدانيم زندگي درياچه با زندگي ما پيوند خورده است و بايد بدانيم كهاز دست دادن اين پهنه آبي چه عواقبي برايمان خواهد داشت.

تأثیرگذارترین نشریه قرن گذشته

2011-10-06T20:35:00.000+03:30

دو سال پيش يكي از آخرين دفعاتي كه به دانشگاه تبريز رفته بودم،كانون آذربايجان شناسي دانشگاه نمايشگاه كتاب داير كرده بود و من كتاب ملانصرالديندر تبريز نوشته تاريخ نگار فقيد صمد سرداري نيا را از آنجا تهيه نمودم. پس ازمطالعه كتاب كه با شخصيت جليل محمدقلي زاده و نشريه ملانصرالدين آشنا شدم جايروشنفكراني همچون او و نشريه اش را در جامعه كنوني بسيار خالی ديدم. چند ماه پیشنشريه مشهور نيويوركر اقدام به معرفي كتابي در مورد ملانصرالدين نموده است كه درزير ترجمه این معرفی و قسمتي از عكسهاي منتخب آن را مي آورم

نشريه اي كه بيشترين تغيير را در جهان ايجاد كرد

وقتي كه كتاب به دست من رسيد، نمي دانستم كهاز كجاي آن شروع كنم. ورق هاي اين كتاب حدوداً دويست صفحه اي گلاسه اي بود و پربود از تصاويري كه به سختي مي شد مضامين آنها را فهميد تصاويري از مردان و زنانيكه به مكان و زماني مربوط مي شدند كه من دقيقاً نمي دانستم. اين كتاب از نثر قويبرخوردار بود. كساني كه به خانه من مي آمدند و متوجه جلد زيباي نارنجي رنگ اينكتاب مي گرديدند آن را بر مي داشتند و پس از اينكه حدود بيست دقيق يا بيشتر ناپديدمي شدند از من مي پرسيدند كه آيا مي توانم اين كتاب را امانت بدهم يا نه. وقتي كهنوبت ناپديد شدن خودم رسيد چند جمله اول كتاب مرا بدرون خود كشيد:

چند سال پيش در يك روز سردزمستاني در يك فروشگاه كتب دست دوم نزديك برج دختر باكو براي اولين بار به ملانصرالدين برخورديم. در نگاه اول فكر كرديم كه كتاب به درد كلكسيونرها مي خورد.اندازه و وزن آن به قابل توجه بود و علاوه رنگ روشن و كيفيت چاپ آن، در بين كتابهاي گرد گرفته باقي مانده ازدوران شوروي در مغازه فروشنده پيرش آقاي المان، به طرزمشكوكي به چشم مي زد. ما به ملانصرالدين خيره شديم، اين كتاب همچون يك زيباي غيرقابل تصور به ما چشمك مي زد. كتاب ملا نصرالدين: نشريه اي كه ممكن است باشد، ميتواند باشد و بايد باشد، و موضوع اصلي آن ملانصرالدين كه قبلاً به آن اشاره شد،نشريه طنز آذربايجاني است كه در سه دهه اول قرن گذشته ميلادي در آذربايجان نشر مييافت و در سرتاسر جهان اسلام از مراكش گرفته تا ايران خوانده مي شد. نصرالدين ناميك شخصيت قديمي است كه در اصل به آسياي ميانه در دوره قرون وسطي مربوط ميگردد و در اين نشريه به عنوان معرف محتواي آن به كار گرفته شده است. اين كتابمجموعه ايست از تصاوير زيبا كه خواننده را از طريق ظرافت هاي فرهنگي نهفته در آنهاتعليم مي دهد. ملا نصرالدين پروژه اي است از همكاري هنرمندان اسلاو و تاتار كه خود را بخشي از جدل ها و صميميت هايي معرفي مي كنند كه منطقه اوراسيا، از شرقديوار سابق برلين تا غرب ديوار چين را در بر گرفته است. تلاش اين گروه در حول برخيمشتركات، اسلوب ها و طيف وسيعي از مفاهيم فرهنگي مي گردد و بر محيط غالباً فراموششده اسلاو ها، قفقازي ها و آسياي ميانه اي ها متمركز مي شود.

ملا نصرالدين از بسياري جهاتنشريه اي انقلابي محسوب مي شود. در زمان و مكاني كه در آن آزادي گفتار عملاً وجودنداشت، سردبير آن كاملاً واضح سياست، دين، استعمار، غرب گرايي، مدرنيسم، فقدانآموزش و تبعيض عليه زنان را با زبان طنز به نقد مي كشاند.( جالب است كه آذربايجاندر امر حقوق زنان پيشرو بوده است. براي اولين بار در سال 1919 يعني يك سال قبل ازايالت متحده در آذربايجان به زنان حق راي داده شد.) همچنين با توجه به جمعيت زيادبي سوادان در آن دوره، نشريه به شكل هوشمندانه و دقيقي از تركيب تصاوير و متن بهرهمند گشته است. متون آن نيز به نوبه خودش جالب توجه است. اين متون به جاي اينكه بهزبان روسي يعني زبان دولت استعمارگر اين مردم نوشته شود، به زبان تركي آذربايجانينوشته شده است. ويراستار اين كتاب در مرتب كردن متون آن وظيفه دشواري بر عهدهداشته است، زبان تركي آذربايجاني با الفباي عربي زبان تركي آذربايجاني كه سابقه ايبيش از هزار ساله داشت، در سال 1928 توسط لنين به الفباي تغيير يافت. يك دهه بعداستالين آن را به الفباي كريل تغيير داد و در نهايت پس از سقوط شوروي دوباره بهالفباي لاتين بازگشت.

اسلاو ها و تاتارها در با اينكتاب به تور دور دنيا مي روند و قرار است در ماه هاي باقيمانده سال در نقاط مختلفجهان تصاوير اين كتاب را به نمايش بگذارند.

در زير مي توانيد بخشي ازتصاوير اين كتاب و توضيحات مربوطه را ببنيد:

تصوير بالا: تولد نوزادپسر در خانواده

تصوير پايين: تولد نوزاددختر در خانواده

گوش فرا دهيد!افرادي كه مي خواهند از آموزش هاي نوين و مدرن استفاده كنند در حقيقت مي خواهند كهما عقايد قديمي خود را فراموش كنيم و به جاي آنها افكار مشركانه داشته باشيم بههيچ وجه به آنها اجازه ندهيد كه چنين اتفاقي بيافتد

وكلاي مردم دراروپاي شرقي و آسيا نمي دانند كه اين يك دام است. بر روي تله نوشته شده :بازي مجلس در اروپاي شرقي و آسيا

آفرين پسرم،مادرتو بزن

درحالي كه روسها، عثماني ها و يوگوسلاوها در پشت تصوير در حال لم دادن و استراحتهستند، اتريشي ها در حال به چنگ آوردن آلباني هستند. نگارنده مي نويسد :"اتريش در تلاش است تا آلباني را بدست آورد و به نظر مي رسد كه اتريشي ها فكرمي كنند در نهايت آلباني خود به خود تسليمشان مي شود" اتريش: در عنوان آننوشته شده : ما بايد بسيار احطياط كنيم اگر كمي درخت تكان بخورد سيب آلباني خودشمي افتد به دست ما.

مرد قدرتمندكه در جلو كارگران نفت ايستاده است مي گويد: تا كنون كسي نتوانسته مرا شكست دهدولي هيچ كس نيست كه مرا به كار گمارد. ريیس روسي به زبان روسي جواب مي دهد: مهمنيست، در هر صورت كاري هم وجود ندارد.

یكي از اعضايترك هاي جوان در حالي كه چند كارمند پير و عوامل دستگاه امنيتي امپراتوري عثمانيرا با افسار به دنبال خود مي كشد، به آنها مي گويد: كافيه، شما 32 سال حكومت كرديد.

اين سلاح هاهميشه آسيب نمي زنندو هم بري دعوا و هم براي عزاداري لازم هستند، نگارنده به كنايهمي گويد: با تو جه به موقعيت شيعيان و مسيحيان پروتستان مي توانند در كنار هم بااين سلاح ها تمرين كنند.

سمت راست: جهان مومنين

سمت چپ: دنياي شياطين

پسر برو يك نسخه از ملانصرالدين بخر و بياور بدون اينكه كسي بفهمد. نگارنده مي گويد: در حالي كه مضامينملانصرالدين دستگاه ديني و عقب ماندگي هاي آن را تقبيح مي كند، روحانيون ديني بهصورت مخفيانه هم كه شده ملانصرالدين را مي خوانند.

یك كاريكاتورجسورانه در مورد نقش روحانيون ديني در تشكيل مجلس ملي ايران

به دلايلي كهخارج از اختيارات ما بود اين صفحه خالي از نوشته است!

جليلمحمد قلي زاده

اورمو گولو و دمیر آشیق

2011-10-02T01:13:00.001+03:30

مسعود امير سپهر هنرمند و خواننده توانمند تبريز در ترانه اي دمير آشيق و اورمو گولو را به هم وصل كرده است. گرچه اين دو نماد آذربايجان بي ربط به هم نيز نيستند. اورمو گولو سالهاست كه مورد بي مهري مسئولان حكومتي قرار گرفته است و دمير آشيق هم در خاطرات خود سابقه بيست و پنج سال بي مهري مسئولان و عزلت نشيني را دارد. مجسمه اي كه توسط حكومت پهلوي به زندان انبار موزه تبريز فرستاده شد پس از انقلاب نيز 25 سال در حبس ماند و در نهايت در محل نمايشگاه هاي تبريز دوباره بر پا گرديد.

البته نتوانستم نام شاعر اين شعر زيبا را پيدا كنم اما شنيدن ترانه آن از زبان هنرمند محبوبم مسعود امير سپهر بسيار شورانگيز بود. در زير متن اين شعر آمده است.

سازيين آليپ سينه سينه

دمير آشيق سويلر يئنه

اورمو گولوم لاي لاي سنه

قادان گلسين بير بير منه

باشين داراق چکیر بله

هاراي سالير چنلي بله

سيلمه گوزوم قارا گيله

گوزياشلارين دوندر سله

انسين گوزوندن ياناغا

گوز ياشين آخسين چالاغا

اورمو گولوم سوسوزلاييب

سو گئدسين قوري دوداغا

بازگشت به وبلاگ قدیمی

2011-09-22T14:39:00.001+03:30

پس از فلتر شدن سرویس Blogger به دلیل سخت شدن ویرایش و ایجاد پست های جدید، تصمیم گرفتم تا به سراغ یکی از سرویس های وطنی بروم. از آنجایی که بسیاری از سرویس های وبلاگ ایرانی تبلیغات تجاری بسیار سخیفی همراه خدمات وبلاگ به کاربران تحمیل می کنند و یا اینکه بعضی از آنها شامل نامهای سخیفتری چون پرشین هستند به ناچار اقدام به استفاده از سرویس wblug کردم. این سرویس دارای ویژگیهای بالا نبود اما به لحاظ ارائه امکانات جانبی و امنیت در سطح پایینتری قرار داشت. البته چون کدهای html این سرویس ساده تر بود با صرف وقت قابل توجهی توانستم مشکل کمی امکانات را تا حد زیادی کنم.

شروع کار من در wblug از اسفند ماه سال 89 بود و تا اواسط شهریور 90 که این وبلاگم هک شد حدود 10 پست منتشر کرده بودم. این بار هم ترجیح یک کالای ایرانی موجبات پشیمانی ام را فراهم کرد. اینک به این نتیجه رسیدم که تحمل دردسرهای عبور از فیلترینگ جمهوری اسلامی ایران بسیار بهتر از استفاده از سرویس های وبلاگ جمهوری اسلامی ایران است. اکنون به این می اندیشم که در کشوری که امکان حفاظت از یک سیستم ساده وبلاگ در برابر جوجه هکرها فراهم نشده است آیا می توان تدارک یک حمله بسیار گسترده به سرویس پیشرفته ایمیل google را دید؟

همزمانی قضیه هک وبلاگ با راه اندازی سرویس فارسی Blogger باعث شد تا دوباره به فکر بازگشت وبلاگ قبلی ام بیافتم که از سال 87 آن را ایجاد کرده ام. الیته فعلاً نتوانستم با کدهای html این سرویس کنار بیایم اما سادگی ویرایش مطالب و همچنین امکانات گسترده آن و به ویژه امنیت بهترین دلیل برای تحمل کردن مشکلات فیلترینگ است.

هکری که وبلاگم را در wblug هک کرده بود خیلی آدم با انصافی به نظر می رسد. با انصاف تر خود مسئولان wblug. در نظر بگیرید که چند مدت روی یک وبلاگ کار کنید و در زمانی که به اهدافتان می رسید ناگهان از کار بیافتد. برای مثال دو وبلاگ آزاد آذربایجان و دانشجو که از سرویس wblug استفاده می کردند توسط مسئولین خود سرویس از اینترنت پاک شدند. این دو وبلاگ غالباً اخبار حقوق بشر در ایران را پوشش می دادند. اینجاست که هکر با انصاف تر از مسئولان سرویس است چه هکر بعد از دو روز دوباره وبلاگ من را برقرار کرد اما مسئولان سرویس wblug دو وبلاگ یاد شده بالا را برای همیشه از اینترنت حذف کردند.

بازگشت به Blogger

2011-09-21T06:31:00.000+04:30

اگرچه فیلترینگ دولت ایران باعث شده بو از سرویسblogger خارج شوم، اما هک شدن وبلاگم توسط عده ای ناشناس موجب بازگشت من به دامن Blogger گردید. توضیحات بیشتر متعاقباً به استحضار می رسد!

آدرس جدید وبلاگ

2011-07-23T04:04:00.002+04:30

hamed-tofiq.wblug.com

رشید بهبودف

2011-01-07T21:31:00.007+03:30

یکی از برنامه های ثابتم در استراحت های هفتگی گوش کردن ترانه های رشید بهبودف است حدود یک سال است که هر هفته با شنیدن صدای رشید بهبودف از ظرافت های هنری او در خلق اثرهای موسیقی لذت می برم. اگرچه رشید بهبودف اولین خواننده غیر ایرانی است که او را شناخته ام و از کودکی با صدای او آشنا شده ام ولی در یک سال گذشته و با آغاز دوره سربازی ام علاقه و تمایلم به این هنرمند فقید هر روز بیشتر شده است و زمزمه و تکرار آثار و ترانه های او یکی از راه های همیشگی من برای از بین بردن دلتنگی های متداول دوره سربازی است

تواناییهای رشید تنها به زبان ترکی آذربایجانی محدود نمی شود و او در چندین زبان ترانه هایی خوانده است باعث شده شهرت وی جهانی گردد به نظر من مهمترین ویژگی صدای رشید این است که صرف شنیدن صدای او باعث لذت انسان می شود و بنابراین آشنایی به زبان و فهمیدن معنی ترانه های او ضروری نمی باشد

اگرچه آلبوم نسبتاً کاملی از رشید بهبودف داشتم در هفته گذشته اقدام به جمع آوری و دانلود اثرهای او نمودم و گنجینه رشید بهبودف خود را چند برابر کردم و در اینجا دو لینک که می توان ترانه های رشید را دانلود کرد ارائه می کنم

در لینک زیر می توان بسیاری از ترانه های رشید بهبودف به ویژه آثار غیر آذربایجانی او را دانلود کرد پس از انتخاب هر آهنگ روی

Cкачать композиуиь

کلیک کنید

http://mp3.open.az/download/Rəşid_Behbudov-1582

همچنین بهبودف در ایران با همکاری نوازنده پیانو چنگیز صادق اف و نوازنده تار احسان داداشف به مدت دو هفته کنسرت اجرا نموده که لینک دانلود آن را از وبلاگ دل زنده ها پیدا کردم برای دانلو این کنسرت از لینک زیر استفاده کنید

http://www.mediafire.com/?vns91yxp3f04sj7

احسان نجفی

2009-08-20T17:26:00.002+04:30

سال هشتاد و یک با احسان آشنا شدم با هم همکلاسی بودیم و او جز اولین دوستان من در دوره دانشگاه است در کل دوستان خویی بسیاری دارم و حتی آذرماه هشتاد و هفت که یک ماه در خوی اقامت کردم اصلاً این شهر برایم غریبه نبود احسان از اولین دوستان خویی من بود که به واسطه هم خوابگاهی بودن در مجتمع خانه سازی روابطمان بسیار هم بیشتر شد

احسان روابط عمومی بسیار بالایی داشت و خیلی سریع بر تعداد دوستان او افزوده می شد. خیلی راحت می توانست با دیگران ارتباط براقرار کند و به دلیل صداقتی که همیشه در زمینه رفتارش بود اعتماد اطرافیانش را جلب می کرد

اعتراف می کنم که اولین بار صدای تار آذری را هنگام نواختن او شنیدم آن اول ها ها تبحر چندانی نداشت ولی صدای دلنشین این تار آغاز آشنایی من با موسیقی آذربایجان بود همان موقع آهنگ ایلک محبت را که رامیز قولی اف نواخته بود برایم معرفی کرد که تا به امروز هر زمان آن را می شنوم حس لذت شیرینترین خاطراتم برای تکرار می شود بعدها احسان در گروه موسیقی که در دانشگاه تبریز در سال هشتاد و چهار کنسرت برگزار کردند نقش مؤثری داشت

سال هشتاد و دو ترم سوم بودیم کلاس مدار یک بسیار پر جمعیت بود ردیف آخر نشسته بودم دو سه ردیف عقب تر از آخرین صف دانشجوها--- احسان کمی دیر به کلاس آمد به سمت من آمد و کنار من نشست پس از کمی مزاح های سر کلاسی کمی جدی با هم صحبت کردیم قرار شد شب به اتاقش بروم تا در مورد موضوعی صحبت کنیم سال هشتاد و دو ما در خوابگاه ولیعصر بودیم بلوک جنوبی خوابگاه ولیعصر آن شب به اتاقش رفتم سپس با هم به یک اتاق دیگر رفتیم آنجا با چند نفر از دانشجوها آشنا شدم که بعدها تأثیر عمیقی در نوع تفکر و سبک زندگی من گذاشت آنجا با نشریه آذربایجان گونشی آشنا شدم و قرار شد که در کارهای کامپیوتری این نشریه همکاری داشته باشم

او هم مثل من درس می خواند شاید صحیح تر باشد بگویم که من هم مثل او درس نمی خواندم این مسئله درسی بسیار نزدیک بود که به مشکل بزرگی برای ما تبدیل شود خوشبختانه به خیر گذشت و هر دو فارغ التحصیل شدیم

سال های هشتاد و پنج و هشتاد و شش کمتر همدیگر را می دیدیم و نا خواسته روابطمان کمتر شده بود واقعاً نمی دانم چرا

حتی نوع نگاه کردنمان هم عوض شده بود اصلاً دوست ندارم در این مورد صحبت کنم

پاییز هشتاد و هفت احسان بازداشت شد و پس از حدود پانزده روز آزاد شد و سپس دادگاه حکم سه سال حبس که دو سالش تعلیقی بود برایش صادر شد ولی باور این قضیه که روزی این حکم برای احسان اجرا شود برایم دشوار بود

آخرین بار خردادماه در جریان انتخابات ریاست جمهوری ملاقات کردیم

روز هجدهم تیر ماه چندین خودرو در مقابل منزلش در خوی در میدان مطهری توقف می کنند احسان دستگیر شده و برای گذراندن دوره محکومیت به زندان تبریز انتقال داده می شود شاید جریانات پس از انتخابات باعث شد که خبر زندانی شدنش آنچنان که باید انعکاس نیابد

آخرین خبری که از او دارم محبوسیت احسان در بند مالی زندان مرکزی تبریز است امید دارم که هر چه سریعتر او را آزاد ببینم

موسوی نمی تواند

2009-06-14T12:34:00.003+04:30

امروز یکشنبه این نوشته را در حالی می نویسم که وقایع غیر عادی بسیاری در حال وقوع است

شبکه پیام های کوتاه چند روزی است قطع شده است

سایت های اینترنتی بسیاری یک شبه فیلتر شده است

اخبار دستگیریهای گسترده به گوش می رسد

نیروهای امنیتی به طور گسترده در سطح شهر تبریز حضور دارند

اخبار شورش های خیابانی در تهران در برخی رسانه ها قابل مشاهده است

سرعت اینترنت بسیار کاهش یافته است

ارتباطات تلفنی در تهران مختل شده است

تلوزیون ملی در حال تبلیغ گسترده جشن خیابانی به نفع احمدی نژاد است

...

اما عجیب ترین چیز از نظر من موسوی، ستادهایش و هواداران اوست

در نوشته های قبلی از پوپولیسم بین هواداران موسوی ابراز نگرانی کرده بودم اما مسئله ای که اینک می تواند مهمترین خطر برای فعالیت های اجتماعی و سیاسی باشد به راه انداختن موج های مردمی و سپس بی تفاوتی بانیان جریان نسبت به وقایع باشد

موج به اصطلاح سبزی که در چند روز از سوی ستادهای موسوی به راه افتاده بود اینک بدون سازماندهی و در سرگردانی کامل به سر می برد و این یعنی دلسرد کردن و منزوی کردن قشر عظیمی از جامعه که به امید تغییر جزئی در اوضاع موجود خود را در این موج غرق کده بودند من اعتقاد دارم که بی تفاوتی مسئولین ستادهای موسوی بسیار خائنانه تر از خیانت در سلامت انتخابات است زیرا خیانت در شمارش آرا وسیله ای است که دیکتاتور برای حفظ خود و مقابله با جریان سیاسی مخالف به کار می برد و در روند این تقابل خود را برای پرداخت هزینه های لازم آماده می سازد اما به راه انداختن موج احساسی سیاسی و سپس به حال خود رها کردن آن نه تنها کمک به جریان دیکتاتوری است بلکه از سویی تضعیف نیروهای اجتماعی را سبب می شود دوباره قدرتمند شدنشان بسیار دشوارتر شده است

ممکن است مسئولین ستادها با این استدلال وارد شوند که کار خاصی نمی توانیم انجام دهیم همه ابزارهای ما را گرفته اند و ما فلج شده ایم

به عنوان کسی که اندک سابقه ای در فعالیت های اجتماعی داشته است باید بگویم که این استدلال غیر قابل قبول است طرفداران و اعضای اصلی این ستاد شناخته شده است مطمئن هستم که مسائل مالی و سایر امکانات سخت افزاری برای آنها به سرعت قابل تهیه است و اگر بخواهند می توانند برای فرار وضع موجود اقدام لازم را انجام دهند چون جو عمومی جامعه به نفع آنهاست

به یاد دارم که در سال 85 و در دورانی که اقتدار احمدی نژاد تازه در حال شروع بود حکم محرومیت از تحصیل را از سوی رئیس دانشگاه تبریز دریافت کردم. دوستان ما واقعاً امکانات خاصی را در اختیار نداشتند تنها جو عمومی دانشگاه به نفعمان بود و این دوستان تنها با یک دستگاه تکثیر فرسوده آن چنان موجب تغییر در اوضاع دانشگاه شدند که ریاست دانشگاه در مدت چهار روز مجبور به پس گیری حکم خود شد

منظورم از آوردن این مثال این است که اگر خود موسوی وستادش اگر بخواهد می تواند کاری به نفع مردم انجام دهد

شناختی که از این جریان به دست آمده نشان می دهد که نمی توانند چون نمی خواهند

اردبیل هوای بهشت دارد

2009-06-11T00:09:00.001+04:30

دهه سوم خرداد فرا رسیده حتی گرماو آفتاب تبریز نیز تحمل ناپذیر شده است حرارت انتخاباتی هم که هر روز بیشتر می شود و شعارها و تقابل های خیابانی آرامشم را کمتر می کند دروغ ها و شعارهای آمیخته به تخیل سطح شهر را فراگرفته و روزبه روز مثل درجه حرارت هوا بیشتر می شود

ساده ترین و بهترین چیزی که می تواند مرا از این گرمای وحشتناک نجات دهد یک مسافرت چند روزه به دامنه سبلان و حس سرمای کوهستان است به واسطه شغلی این آرزو برایم محقق می گردد

با حرکت به سمت اردبیل و کم کم پس از عبور از گردنه صائین می شود این هوای زیبا را با تمام وجود نفس کشید ابرهایی که در بین کوه به دام افتاده اند نوید یک باران دلنشین را در گرمترین روزها می دهند رفته رفته مجبور می شوم که سوشرتی را که در تبریز فقط به درد آویزان کردن به ساعد دست می خورد بر تن کنم

الان به اردبیل رسیدم ساعت دو بعد از ظهر است یعنی گرمترین دقایق روز اما هوایی بسیار مطبوع در شهر حاکم است

اندکی در شهر قدم زدم و سپس به سمت نیروگاه در جاده مشکین شهر رفتم چند کیلومتری از شهر خارج نشده بودم که باران شروع به باریدن کرد و هوا باز هم دلنشین تر شد. جلوی نیروگاه نگه داشتم و در زیر باران شروع به پیاده روی کردم. دیروز را به یاد آوردم ازدحام جمعیت در استادیوم تراکتورسازی از ساعت ها قبل از شروع بازی و آفتاب سوزاننده ای که مردم را آزار می داد و من اصلا بعضی وقت ها می خواستم برگردم و رو به آفتاب چند فحش رکیک به صاحب مملکت بدهم

باران قطع می شود و دوباره به شهر بر می گردم دوست داشتم در شهر گردش کنم اما مثل اینکه اینجا حرارت انتخابات خیلی بیشتر از تبریز است هواداران میر حسین خیلی بیشتر از تبریز است در تمام خیابان ها هستند و با پرچم سبز در هر مسیری می روند از گردش در شهر منصرف شدم و به هتل محل اقامت رفتم از پذیرش خواستم تا اتاقی برایم حاضر کند که رو به خیابان نباشد تا آرامشی را که از سرمای کوهستان به دست آوردم در گرمای انتخابات از دست ندهمدقیقاً نصف شب است سیگاری روشن می کنم و برای جریان هوا پنجره را باز می کنم اما صدای بوق خودروها از این اتاق نیز کر کننده است

یاشاسین تراختور

2009-06-10T00:09:00.003+04:30

دوشنبه روزی بود که سال ها انتظار آن را می کشیدم و دوشنبه روزی بود که خیلی وقت ها در حد رویا می پنداشتم

امروز آرزوی هشت ساله هواداران تراکتورسازی محقق شد

تراکتورسازی سومین تیم پرطرفدار ایران است اما من معتقد هستم که اگر معنی واقعی طرفدار را در نظر بگیریم آن وقت تراکتورسازی پرطرفدارترین تیم کشور است

من آنچه را که به عنوان ویژگی اصلی هواداری از یک تیم ورزشی می دانم داشتن هویت مشترک بین باشگاه و طرفدارش است لذا با این تعریف هوادارن تراکتورسازی بیشتر از هواداران پرسپولیس و استقلال است

هواداران تراکتورسازی به عنوان یکی از مهمترین عوامل صعود قصد داشتند شادی خود را آشکارا نشان داده و با بقیه مردم تقسیم کنند آن ها سال ها منتظر این روز بودند و باید به آن ها حق داد که دوشنبه روز جشن آن ها است

اما آنچه برای من قابل قبول نبود استفاده هواداران میر حسین موسوی از این واقعه و تبدیل جشن به تظاهرات انتخاباتی بود

اگرچه حضور موسوی را به عنوان نماینده یک جریان تأثیرگذار می پذیرم اما انتقادی که به غالب هواداران موسوی دارم پوپولیسمی است که آنها را در برگرفته است پوپولیسمی که می تواند خطرناکتر از پوپولیسم احمدی نژادی باشد. اگر این حامیان موسوی امروز آگاهی جزئی از روند بازی های تراکتورسازی و اتفاقاتی که در چند سال اخیر برای این تیم اتفاق افتاده داشتند قطعاً این حق را باید به هوادارن تراکتورسازی می دادند تا بدون ورود به بازی های انتخاباتی جشن صعود و جشن پایان انتظار هشت ساله را در خیابان های تبریز برگزار کنند چون امروز یکی از اتفاقات مهم در تاریخ ورزش تبریز به وقوع پیوست

البته نمی خواهم با بازگویی این موارد شیرینی صعود تراکتورسازی را کم کنم

باید اعتراف کنیم که هواداری از باشگاه های ورزشی امروز بخشی از هویت مردم است و هواداری از تراختور هم به عنوان بخشی از هویت آذربایجانی ها در آمده است، تراختور اکنون نماینده هواداران ورزشی تبریز است

با آرزوی موفقیت تراختور در لیگ برتر

ستاره های دانشجو کابوس احمدی نژاد

2009-06-07T01:42:00.005+04:30

واقعیت این است که در طول چهار سال سلطه احمدی نژاد، دانشجویان بوده اند که بیشترین انتقاد و مقابله را با سیاست های انحصارگرایانه وی و تفکر فاشیستی حامی وی داشته اند، و واقعاً به احمدی نژاد حق می دهم که خیل دانشجویان محروم از تحصیل را تکذیب کند. اقدامات این دانشجویان که بعدها با ستاره های احمدی نژاد مزین گشته اند بزرگترین کابوس برای او بوده است.

در طول چهار سال گذشته نه موسوی، نه خاتمی و نه کروبی هیچیک خود را درگیر انتقاد مستقیم و ایستادگی در برابر سیاست های احمدی نژاد نکرده اند. احمدی نژاد باید آشکارا وجود این دانشجویان را تکذیب کند و ستاره هایی را که به آنها هدیه کرده است در رویاهای آشفته خود جای دهد. آنچه خواب را بر احمدی نژاد آشفته کرده بود، نه موسوی و نه کروبی که جنبش دانشجویی بوده است.

نمی دانم دوستانم که در دانشگاه تبریز ستاره دار شدند، امین امامی، ناهید بابزاده، صمد پاشایی و نادر مهد قره باغ، چه احساسی دارند هنگامی که وجودشان از سوی رییس دولت در برابر میلیون ها بیننده انکار می شود. و نمی دانم چه قدر از مردم حرف های آقا محمود را باور می کنند ولی بر این باور هستم که ستاره های دانشجو در دوره ای که جهالت و تحجر بر تمام ارکان جامعه حاکم است، مهمترین کسانی هستند که خواب را بر احمدی نژاد و هر آنکه بعد از او خواهد آمد آشفته خواهند کرد.

بازی سرنوشت

2009-06-05T13:02:00.004+04:30

انتظار من پنج ساله شده است. از سال هشتاد و سه تا به امروز تا جایی که برایم ممکن بوده است برای تشویق به استادیوم رفته ام. در آن اوایل از سه ساعت قبل از شروع بازی به باغشمال می رفتم تا ورود اتوبوس حامل بازیکنان را نیز ببینم. غیبت از کلاس های درس و حتی واحدهای عملی چیز مهمی نبود و آنچه برای من جذاب و با اهمیت بود حضور در باغشمال و تعقیب حوادث مربوط به تراکتورسازی بود.

بعدها که بازی ها به استادیوم یادگار انتقال یافت، حسین اتوبوس کرایه می کرد و دانشجوها را به استادیوم می برد. تا جایی که می توانستم برای این کار به حسین کمک می کردم تا دانشجویان بیشتری بتوانند به استادیوم دور افتاده شهر بروند.

هواداری من از تراکتورسازی بیش از علاقه به یک تیم فوتبال است. برای من که قبلاً یک پرسپولیسی متعصب بودم، هواداری از تراکتورسازی باعث شد تا روندی را طی کنم که در آن از عاقه هایم بیشترین لذت را ببرم. هواداری از پرسپولیس هیچ سنخیتی با من نداشت، بازی هایش را از نزدیک نمی توانستم ببینم، شعارهای هوادارانش برایم بیگانه بود، هوادارانش هم بیگانه بود، نمی دانستم کجا تمرین می کنند و بازی کنانش اهل کدام محل است اصلاً پرسپولیس هیچ ارتباطی به من نداشت... و

آنچه از هواداری فوتبال می دانم این است که هواداری از یک تیم نباید بر اساس بازی های زیبا و نتیجه های آن تیم باشد. چون در این صورت باید همه هوادار تیم های اروپایی باشیم و بازی های آن ها را دنبال کرده و سکوهای تماشای فوتبال خودمان را جمع کنیم. اعتقاد من این است که سبک بازی، سطح فوتبال و نتیجه نباید ملاک انتخاب یک تیم برای هواداری باشد، این را به تجربه می گویم، لذتی که من در پنج سال هواداری یک تیم دسته اولی داشتم هیچگاه نتوانسته بودم در طرفداری متعصبانه از یک تیم لیگ برتری پر تماشاگر بدست آورم:

لذت تماشای بازی همراه با بهترین دوستان

لذت احساس تعلق تیم محبوبم به هویت خودم

لذت تشویق تیمم به زبانی که راحتتر می فهممش

لذت سیگار کشیدن در هوایی که بیشتر دوستش دارم

و لذت از حمایت هایی که نه تنها برای تشویق تیم، بلکه برای بیان حرف دل یک ملت است

برای روز دوشنبه، روز بازی سرنوشت لحظه شماری می کنم.... د

2008-12-19T03:18:00.002+03:30

چرا ننوشتم؟
ننوشتن به سختی نوشتن
آخرین بار که نوشته ای را در وبلاگ قرار دادم به شش ماه قبل بر می گردد. در این مدت هرگاه که می خواستم برای نشر در وبلاگ چیزی را بنویسم، آن چه که حین نوشتن ذهنم را مشغول می ساخت، بیشتر عواقب نوشتن بود نه موضوع نوشته
خود چنین مسئله ای را مولود وضعیتی می دانم که در آن قادر به تشخیص این نکته نبودم که نوشتن ارجح تر است یا ننوشتن. زمانی که خواستم از دوستی بنویسم و آن گونه که او را شناخته ام مکتوب سازم، نه به دوستم که بیشتر به این مسئله مشغول بودم که بازگویی ابعاد شخصیتی وی از نگاه من، چه تأثیری در نگاه "دیگران" نسبت به او و نسبت به خود من دارد و چون از بینش آن "دیگران" بی خبر بودم، به نتیجه ای نمی رسیدم و قلم بر زمین می گذاشتم
هرگاه تصمیم داشتم از واقعه ای بنویسم که همه دوستانم از آن سخن می گفتند، آن چه در ذهن من بود تلقی آن "دیگران" از نوشته ام بود و این که مصداقش از نظر آن "دیگران" چیست؟
در حقیقت وقتی به آن "دیگران" می اندیشیدم ننوشتن را به نوشتن ترجیح می دادم. ننوشتنی که سخت تر از نوشتن بود. چه نوشتن زمانی است که اندیشه به نتیجه ای رسیده و مطالعه ثمری داده است اما ننوشتن در اثر عدم نتیجه و دغدغه فکری است که سرانجامی نمی یابد. با هر نوشتن می توان مسیری جدید گشود اما ننوشتن جزء قرار گرفتن در سردرگمی چندین راه متنافر نبود
چیزی که مسئله را مشکل تر می کرد این بود که وجود آن دیگران نه بر قوه تفکر خود که بر نیروی قهریه شان استوار است و عکس العملی که نشان می دهند نه بر اساس باقری که بر پایه تنگ نظریشان است
کم کم دارم یاد می گیرم که زمان نوشتن به فکر آن "دیگران" نباشم

توضیح: این نوشته مربوط به اوایل آذر است که به دلیل مسافرت کاری امکان نشر آن را نداشتم

حامد محقق

2008-06-19T18:12:00.000+04:30

حامد محقق
به بهانه تبادل لینک

دو نام و دو نام خانوادگی که تلفظی نزدیک به هم دارند و همین مسئله باعث شده که بارها دوستان مشترکمان مرا به اسم او صدا کنند و البته مطمئن هستم که او نیز به دفعات اشتباهاً با اسم من مورد خطاب فرار گرفته است
اگرچه وقتی که من را به اسم او صدا می کردند تا حدی موجب تفریح خاطرم می شد اما گاهی نیز احساس شخصیت بیشتری را در من باعث می شد آرزو دارم که او نیز هرگز از اینکه به نام من صدا گردد خجلت زده نشود
در اولین برخوردی که با او داشتم پنداشتم که از نسل ورودی های قدیم دانشگاه است بسیار قدیمی تر از خودم شاید چهره اش که بیشتر مردانه می نمود مرا به اشتباه انداخته بود نمی دانم که چرا این اندیشه اشتباه را هنوز نیز در ذهنم دارم شاید ناشی از حس احترامی باشد که نسبت به او دارم نوعی حس احترام رسمی که شاید تنها برای اطرافیان بسیار مسن تر از خود قائل هستم آمیخته با صمیمیتی که نسبت به نزدیکترین دوستانم دارم
باز هم نمی دانم که چرا در فعالیت های دانشجویی که انجام می دادم اگر تأئید و همکاری او نیز همراهم بود، خاطری آسوده تر داشتم و امیدوارتر می شدم
البته او نیز پذیرش خاصی از من داشتم این را از آنجایی می گویم که با اینکه اصلاً اهل دود نبود و نیست هیچ وقت پیشنهادهای دخانی مرا رد نکرد

امید دارم این حس نزدیکی و دوستی دوطرفه که با او دارم همچنان ادامه پیدا کند
برایش آرزوی بیشترین موفقیت را در زندگی دارم

Das Mädchen unter der Laterne

2008-06-16T23:52:00.001+04:30

Das Mädchen unter der Laterne
لی لی مارلین
چگونه یک تصنیف محبوب دو سوی جبهه می شود

سال 1915

و در بحبوحه جنگ جهانی اول، هانس لیپ معلم آلمانی حین اعزام به جبهه روسیه شعری را می سراید که 25 سال بعد به محبوب ترین ترانه سربازان در طول جنگ جهانی دوم تبدیل می شود و هزاران بار هم در اردوگاه متحدین و هم در سنگرهای متفقین از رادیوها گوش داده می شود
هانس لیپ در این شعر از دختری می گوید که نام او لی لی مارلین است یا به زبان آلمانی

Lili Marleen
در حقیقت لی لی نام معشوقه اصلی هانس لیپ و دختر یک بقال است و مارلین نام پرستار جوانی است که هانس در دوران خدمت سربازی اش با او مواجه می شود و دیگر نمی بیندش و چون از این دو به شدت تأثیر پذیرفته بود، این اسم ترکیبی را برای نقش اول شعرش به کار می گیرد هانس به شعر خود نام

Das Mädchen unter der Laterne
یا دختری زیر نور فانوس را می دهد
متن انگلیسی ترجمه شده شعر را در دست داشتم و ابتدا می خواستم ترجمه فارسی شعر را از روی آن بنویسم، اما چون ممکن بود ترجمه در دو مرحله به مفهوم آن لطمه بزند، تصمیم گرفتم با آلمانی اندکی که می دانم قسمتی از شعر را از روی متن اصلی به فارسی برگردانم

Vor der Kaserne
Vor dem großen Tor
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor
So woll'n wir uns da wieder seh'n
Bei der Laterne wollen wir steh'n
Wie einst Lili Marleen

Unsere beide Schatten
Sah'n wie einer aus
Daß wir so lieb uns hatten
Das sah man gleich daraus
Und alle Leute soll'n es seh'n
Wenn wir bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen

در مقابل پادگان
و در مقابل دروازه بزرگ آن
یک چراغ فانوسی قرار دارد
و اگر او همانند قبل، بار دیگر آنجا بایستد
ما خواهیم توانست بار دیگر همدیگر را مشاهده کنیم
ما نزدیک چراغ فانوسی خواهیم ایستاد
همانطور که قبلاً لی لی مارلین ایستاده بود

سایه های هر دو ما
همانند یک نفر به نظر خواهد آمد
برای اینکه آن عشق ما جاری خواهد گشت
بنابراین آن عشق توسط همه دیده خواهد شد
و هرکس باید این احساسات ما را نظاره کند
اگر ما نزدیک آن چراغ فانوسی بایستیم
همانطور که قبلاً لی لی مارلین ایستاده بود

سال 1937

هانس لیپ مجموعه اشعار خود را منتشر کرد و شعر دختری زیر فانوس را در آن جای داد این شعر در 1938

توسط نوربرت شولتس خواننده جوان آلمانی به ترانه تبدیل شد شولتس قبلاً در خواندن مارش ها و سرودهای سیاسی شهرت قابل توجهی کسب کرده بود وی در این آلبوم نام

Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht
یا تصنیف سرباز در حال نگهبانی دادن را بر اثر خود انتخاب کرده بود
در سال 1939

و درست قبل از آغاز جنگ دوم بین الملل این ترانه توسط مارلن دیتریش بازخوانی گردید و بر شهرت آن افزوده شد مارلن دیتریش خواننده و هنرپیشه زن آلمانی بود که فعالیت های هنری خود را در ایالات متحده انجام می داد دستگاه تبلیغاتی آلمان با انتشار این تصنیف مخالفت می کرد، گوبلز وزیر تبلیغات هیتلر با عنوان کردن دلایل مختلف من جمله انتقال مفاهیم مأیوس کننده مانع از پخش آن می شد و در نتیجه تنها در حدود 700 صفحه از این ترانه به فروش رفت شاید بتوان دلیل اصلی ممانعت گوبلز از انتشار این ترانه را خصومت وی با مارلن دیتریش عنوان نمود که قبلاً درخواست گوبلز را برای خواندن ترانه در مدح نازی ها، رد کرده بود
اما نباید نادیده گرفت که این اثر تا قبل از فتح بلگراد توسط نازی ها، شهرت زیادی را نداشت در سال 1941

بلگراد توسط آلمانی ها اشغال گردید ایستگاه رادیویی که در این شهر توسط ژرمن ها توسعه یافت، قادر بود سیگنال های خود را به سراسر اروپا و حتی کشورهای حوزه دریای مدیترانه ارسال کند این رادیو جهت پخش اخبار جنگ و مارش های نظامی به کار گرفته می شدو ستوان کارل هاینتس راینتن به عنوان دبیر این رادیو منصوب شده بود یکی ار دوستان صمیمی راینتن افسری در سپاه آلمان در منطقه افریقا بود که علاقه زیادی به شنیدن ترانه دختری زیر نور فانوس داشت بنابراین راینتن در یکی از مرخصی هایش که به وین رفته بود، توانست صفحه این تصنیف را از یک فروشگاه لوازم دست دوم تهیه کند و هنگام برگشت به بلگراد آن را برای اولین بار درهجدهم آگوست 1941

از رادیو پخش نمود
دستگاه تبلیغاتی آلمان طی دستوری به رادیو بلگراد پخش این تصنیف را ممنوع اعلام کرد اما نامه های بی شماری از سوی سربازان در حال جنگ در محورهای مختلف ارسال گردید که از سرگیری پخش تصنیف لی لی مارلین را خواستار بودند بنابراین رادیو بلگراد مجبور شد که این ترانه را مجدداً در برنامه پخش خود جای دهد اما آنچه این ترانه را متفاوت ساخت، محبوبیت آن در هر دوسوی جبهه متفقین و متحدین بود، این ترانه عاشقانه در قالب یک موزیک نظامی آهنگ سازی شده بود و متناسب با فضای جنگ سربازان را به یاد عشق های گمشده شان می انداخت

پس از پایان جنگ و در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 میلادی، مارلن دیتریش اقدام به خواندن نسخه انگلیسی این ترانه نمود که توسط تامی کونور به طور موزونی ترجمه شده بود لی لی مارلن به زبان های مختلف ترجمه و توسط خوانندگان مشهوری به موزیک تبدیل شده و استقبال گسترده ای را در بسیاری از کشورها کسب کرد

آتیلا ایلهان، شاعر ترکیه ای در ابیات زیبایی به توصیف فضای جنگ پرداخته و تلمیح دلنشینی نیز به تصنیف لی لی مارلن دارد

Akşam olur mektuplar hasretlik söyler
Zagrep radyosunda Lili Marlen türküsü
Siperden sipere ateş tokuşturanlar
Karanlıkta dem tutan ishak kuşu

...

احمد کایا نیز این شعر زیبا را در قالب ترانه ای زیباتر که همانند تصنیف لی لی مارلین نشانه هایی از یک موزیک نظامی را نیز دارد، در یکی از آلبوم های خود جای داده است
دوستان را به شنیدن هر دو تصنیف توصیه می کنم

ترانه را به زبان اصلی از لینک زیر بشنوید

http://ingeb.org/garb/lmarleen.html

تعلیم در انحصار

2008-06-05T04:24:00.000+04:30

تعلیم در انحصار

ممانعت از تحصیل چهار دانشجوی دانشگاه تبریز در مقطع کارشناسی ارشد
امین امامی در مهندسی ساخت و تولید، ناهید بابازاده در علوم تربیتی، صمد پاشایی در مهندسی کشاورزی و نادر مهد قره باغ در رشته مهندسی برق، دانشجویان دانشگاه تبریز هستند که با ارائه نشدن کارنامه اولیه آزمون کارشناسی ارشد آنها، از ادامه تحصیل باز مانده اند
محدوده عمل نهادهای امنیتی در ساختار وزارت علوم تا حدی گسترش یافته است که به سادگی در امور آموزشی دانشجویان دخالت می کنند و بی توجه به شایستگی های علمی افراد، گزینش عقیدتی می نمایند. مسئولین وزارت علوم نیز تا کنون وجود دانشجویانی را که به دلیل عدم احراز صلاحیت عقیدتی از اخذ کارنامه خود محروم مانده اند، تأیید نکرده است. در حقیقت می توان این چنین تصور کرد که مسئولین وزارت علوم و دانشگاه ها خود گماشته مأموران امنیتی هستند که غالباً از تحصیلات مناسب آکادمیک نیز بی بهره مانده اند
همینک می توان ظهور و پیشرفت سریع طیفی را در دانشگاه ها مشاهده نمود: اساتید چکمه پوش
این اساتید یا از ابتدا چکمه پوش بوده اند یا اینکه به دلیل باقی ماندن در پست های دانشگاهی اخیراً به جرگه مأموران دانشگاهی پیوسته اند. در بررسی این طیف چند نکته قابل توجه است
یک - با گسترش محدودیت های سیاسی عقیدتی در جذب اعضا هیئت علمی دانشگاه ها و بازنشستگی اساتید با سابقه که بر مبنای شایستگی علمی به دانشگاه راه یافته بودند، طیف اساتید چکمه پوش به تدریج به اکثریت اعضا هیئت علمی تبدیل می گردند که کلیه نهادهای تصمیم گیری دانشگاه را به تسخیر خود در می آورند
دو- نحوه انتصاب رؤسای دانشگاه های عمده کشور نشان داده است داشتن سابقه امنیتی اجرایی یکی از مهمترین ملاک های انتصاب بوده است. مصداق های این مسئله در بسیاری از دانشگاه های تهران و همچنین دانشگاه های مناطق آذربایجان قابل مشاهده است
سه- شدت یافتن جریان انحصارگرا در دانشگاه ها، موجب گردیده است تا برخی دیگر از اساتید خواسته یا نا خواسته و بدون توجه به شأن دانشگاهی خود در مسیر حرکت این جریان نظامی گونه قرار گیرند
چهار- بزرگترین قربانی این جریان بی شک دانشجویان منتقد هستند که اینک با قدرتمند شدن طیف اساتید چکمه پوش، شاهد مداخله های خارج از عرف آکادمیک در مسائل آموزشی خود هستند
پنج- مهمترین خطر این گروه از اساتید، باز گذاشتن عرصه دانشگاه برای چکمه پوشانی است که بدون سابقه آکادمیک به دانشگاه راه یافته اند، چه در گروه اول می توان به ذات رابطه بر پایه تسامح استاد و شاگردی امیدوار بود اما در مورد گروه دوم باید منتظر تنبیهات پادگانی و اوامر فرمانده مآبانه بود
شش- رویدادها و جریانات اخیر دانشگاه تبریز نیز به نوعی نشانگر قدرت گرفتن طیف اساتید چکمه پوش و اقتدار همراهان بی سواد آن ها است

در چنین موقعیتی به نظر می رسد تلاش در جهت برقراری آزادی های آکادمیک و حفظ عرصه دانشگاهی یکی از مهمترین وظایف فعالین دانشجویی است. در این راستا می توان با حمایت از اساتیدی که در این جریان قرار نگرفته اند، حمایت های حقوقی از تضییع حقوق تحصیلی دانشجویان و آشکار نمودن مصداقی این جریان خطرناک در دانشگاه ها از گسترش آن جلوگیری نمود

منتظر نشدم

2008-05-24T03:17:00.000+04:30

منتظر نشدم

روز سه شنبه نوشتم که منتظر فردا هستم، ولی منتظر نماندم و از شب سه شنبه در سطح شهر بودم. عصر سه شنبه اکبر ماشین آورد و با دو نفر دیگر از دوستان به سمت صوفیان رفتیم. شام را همان جا خوردیم و ساعت ده و نیم شب به تبریز رسیدیم. آن دو نفر از ما جدا شدند. روز آخر ماه بود و وانت ها و تاکسی ها بنزین سهمیه ای باقیمانده خود را می فروختند. از یک نفر که کارت سوخت وانت داشت، 35 لیتر بنزین گرفتیم هر لیتر 200 تومان. پیشنهاد دادم تا صبح مسافر کشی کنیم تا ببینیم شب اول خرداد چه خبر در تبریز است. اکبر بدون درنگ قبول کرد و با ماشین پیکان مدل 62 شروع به گشت زنی در شهر کردیم. گاهی من می راندم و گاهی اکبر پشت رل بود. سه نفر از دروازه سوار کردیم و تا بازار رساندیم 600 تومان شد. به سمت ائل گلی رفتیم. از ائل گلی سه نفر دربستی سوار شدند که مسافر شهرک ارم بودند. از صحبت هاشان فهمیدم کارگر کبابی هستند و برای کار روزانه از ده صبح تا دوازده شب، هر یک ده هزار تومان می گرفتند بعلاوه اینکه ناهار و شام هم با صاحب کبابی بود. یکی شان می گفت کار جدیدی پیش یک نجار پیدا کرده که از صبح ساعت هشت تا عصر ساعت پنج، ده هزار تومان می دهد و بنابر این می توان بعد از ساعت پنج تا قبل از نصفه شب در جگرپزی کار کند. در طول مسیر به همه مقامات فحش دادند و برای آن ها بدترین سرنوشت ها را آرزو کردند

...
به ارم رسیدیم. بسیجی های موتور سوار به شکل کاملاً مشهودی در آن منطقه مشغول گشت زنی بودند. ساعت یک بعد از نصف شب بود. صدای موتورها بسیار آزار دهنده شنیده می شد

...
اکبر احساس تشنگی شدیدی داشت، من هم کبریت نداشتم تا سیگار روشن کنم، هیچ مغازه ای که باز باشد به چشم نمی خورد. به سمت چهارراه ملل متحد رفتیم. آن جا یک مغازه ساندویچی بود که اکبر می گفت چون پدر شهید است، مجوز دارد تا صبح باز باشد. با اینکه خیلی دیر وقت بود ولی مغازه کاملاً شلوغ بود. از آنجا آبمیوه و کبریت گرفتیم

...
چون ایام فاطمیه بود، تقریباً در همه مساجد مراسم بود، این را می شد از روی انواع موتورهایی که جلوی خیلی از مساجد پارک شده بوده فهمید، گاهی تعداد این موتورها خیلی غیر طبیعی می نمود

سه راه امین یک نفر دربست گرفت به سمت راه آهن می رفت. دو ساک خیلی سنگین داشت که پر از کتاب بودند. آنها را صندوق عقب گذاشت، به سمت راه آهن که می رفتیم مسافر از پست های بازرسی شبانه که در شهر مستقر شده اند گفت و از اینکه به یکی از این گشت ها برخورد کنیم، نگران به نظر می رسید شاید از اینکه ساک هایش باید کاملاً بررسی می شدند نگران بود. یک ربع از دو گذشته به راه آهن رسیدیم و مسافر سوار یکی از اتوبوس های بین راهی شد تا فردا صبح را در طهران باشد. از راه آهن دو باره حرکت کردیم. نزدیک دو و نیم بود که به یکی از پست های بازرسی بسیج در خیابان امام نرسیده به آبرسانی برخوردیم. یکی بسیجی که اسلحه کلاشینکف در دست داشت، دستور توقف و خاموشی چراغ ها را داد. همه جای اتومبیل و داخل همه کیف ها را به دقت جستجو کردند چیزی پیدا نکردند. قرار نبود چیزی پیدا کنند و ما حرکت کردیم روی پل آبرسانی و زیر آن عملیات تعمیر و حفاری بود و عبور مرور کندتر شده بود. حتی یک حفاری معمولی نیز در ساعت دو و نیم صبح یکم خرداد در تبریز مشکوک به نظر می رسد. دو باره به سمت ائل گلی رفتیم. چهار نفر به سمت آبرسان سوار شدند. و مجبور شدیم دو نفر روی صندلی کمک راننده بنشیند. دو نفرشان اپراتور دستگاه های شهربازی ائل گلی بودند. یکی شان بادکنک فروش و دیگری پیرمرد کوری بود که آکاردئونی به گردن آویخته بود و با نواختن آن زندگی می گذراند. این ها را با گوش دادن پنج دقیق صحبت مسافرها می شد به راحتی فهمید. می گفتند که آن روز شهربازی ائل گلی تا ساعت دو نصف شب کار کرده است. به غیر از پیرمرد کور بقیه مسافرها پیاده شدند و پیرمرد را تا محله شان رساندیم. کمک کردم از خیابان رد شد وقتی به کوچه شان رسید اصرار کرد که او را رها کنم. از صحبت هایش فهمیدم که می ترسد و اعتماد نمی کند، چون می گفت قبلاً چندین بار به بهانه کمک جیب هایش را خالی کرده اند. از او جدا شده داخل خودرو برگشتم، دو نخ سیگار داخل خودروکشیدم و به پیرمرد کور نگاه می کردم. سیگار دوم تمام شد و پیرمرد هنوز به در خانه اش نرسیده بود
چون خیلی خسته بودیم، تصمیم گرفتیمکه داخل ماشین بخوابیم. به سمت ائل گلی رفتیم تا آن جا پارک کرده و داخل ماشین بخوابیم. همینکه رسیدیم و داشتم شیشه ها را بالا می کشیدم تا سردی هوای صبح اولین روز خرداد تبریز مانع خواب راحتمان نشود، اتومبیل سمند گشت نیروی انتظامی توقف کرد و یک درجه دار (سروان) از آن پیاده شد. پس از پرس و جوی فراوان و بازبینی مدارک، سوار خودرو شد و به گشت زدن ادامه دادند. گشت های نیروی انتظامی هم بسیار بیش از معمول به نظر می رسید. این گشت ها را در تمام محله هایی که رفتیم مشاهده کردیم

...
ساعت چهار صبح بود و ما خوابیدیم

First Post

2008-05-20T12:36:00.000+04:30

First Post

......امروز سه شنبه آخرین روز اردیبهشت 1387 و فردا اولین روز خرداد است

اولین پست وبلاگ را در تبریز می نوسیم

اهمیت نوشتن در فضای مجازی برای حفظ همین روزهاست و برای اینکه از این روزها آینده ای بهتر بدست آوریم

.منتظر فردا هستم